Usta şair Ahmet Telli’ye, sevenlerinden çok özel bir gün! Bir süredir sağlık sorunlarıyla mücadele eden Telli’ye selamlarını ve geçmiş olsun dileklerini iletmek için Müze Gazhane’de bir araya gelen İstanbullular; şiir okumaları, bestelenmiş şiirlerin dinletileri, Füsun Demiray’ın “Sitemkâr Bir Vedâ” belgeselinin gösterimi ve söyleşilerle usta şairin edebiyat yolculuğuna tanıklık etti.

Herkesin bir Meri’si vardır… Bu cümle bir kitabın arka kapağındaki tanıtım yazısından. Okuma grubumuzda kitap listemizi hazırlarken her katılımcı bir kitap önerisinde bulunur. Bunlardan bazıları yazar davetli öneriler oluyor. Şahane oluyor. Konuğumuz olacak yazara hangi kitabı okumamızı istediğini sorar, kendisinin seçtiği kitabı okuyup buluşma günü birlikte okur-yazar sohbeti yaparız.

Kitap Nisan 2025’te tamamlandı. Fakat yazmak kadar yayımlamak da ayrı bir süreçmiş. Başlangıçta Aralık 2025 için planlanan yayın, beklediğimden daha zorlu bir yola girdi. Şubat ayında, yayınevinin tahammül edilemez boyutlara ulaşan özensizlikleri nedeniyle sözleşmeyi iptal etmek zorunda kaldım.

Bilge Dostum, Tek taraflı dostluklar, tek taraflı aşklar gibidir. Bu durum, acı kaynağıdır seven için. Oysa aşk gibi karşılıklı olmalıdır her şey. Aynı biçimde dostluk da karşılıklı olmalı, yazışmak da. Dostluk dedim de, aklıma o büyük şairimizin Kanter İçinde şiirinde geçen şu dizleri geldi: 

Rosa Luxemburg, 100 yıl önce kapitalizm yayılmanın sınırına ulaştığında çöker demişti…  Bugün müştereklerin birer birer özelleştirildiği, şeyleştirildiği, metalaştırıldığı bir dönemde çöküşten daha çok bahsedilir oldu. “Çöküş” adlı kitabında kapitalizmin iç ve dış sınırına dayandığını vurgulayan Fikret Başkaya ile iflas, çöküş ve müşterekler üzerine konuştuk.

Babadan oğula el hüneri bir zanaat yahut bir sanat geçerse buna Atadan Meslek derler. Ustasından çırağına meslek aktarılınca adı Gedik olur; mektepte hocası bir talebesine el verirse, Beşik Uleması oldu denir. ¨Baba fırınında has ekmek¨ yemiş genç bir sanatçımız bu yılın tiyatro sahnelerinde hem atadan meslek erbabı, hem gedik, hem de…

Hasan Okan İşcan’ın Favori Yayınları’ndan çıkan Açılırken Tek Kilitli (2021) ve Heykellerin Kalbi (2026) adlı eserleri, okuru daha başlıklarından itibaren sezilen coşkun bir lirizmin akışına davet ediyor. Yazarın oluşturduğu yoğunluk bulutunun içine dalıveriyoruz. Okur, yekpare bir anlatının izini sürmekten ziyade sürekli devinen bir “akış”ın içinde, tabir-i caizse sürükleniyor.

İki Scriptorium, Tek Düzen 1300’lerin sonlarında Paris’te bir manastırda, Thomas Aquinas’ın Summa Theologiae’si önünde oturan bir keşiş, parşömen sayfaları arasında huzurla gezinir. Onun dünyasında her şey yerli yerindedir, yıldızlar yukarıda, köylüler tarlada, melekler ise aradadır. Keşiş, bu muazzam düzenin tesadüf olamayacağına dair tatlı bir eminlikle gülümser, dünya, ilahi bir takdirin (Providentia)…

Unkapanı’ndan Taksim’e doğru tırmandığınızda, Tepebaşı’nı geçer geçmez yol sizi Pera’dan Tarlabaşı’na çıkarır. Taksim, meydanına buyur etmeden önce Beyoğlu’nun en arabesk, en yorgun ve en anason kokulu çehresiyle tanıştırır sizi.

Çocuklar ne hissediyor, ne yaşıyor, ne öğreniyor, ne görüyor, neyi örnek alıyor ki, ölüm makinesi oluyorlar? Daha doğru bir soru şu olabilir: Geleceğimizi temsil eden çocukları nasıl bir dünyada yaşatıyoruz ki, onların iç dünyası, gelecek tasavvurları, duyguları içinde şiddet, ölüm, öldürme yeşeriyor; eyleme dönüşüyor?